In juli 2011 was ik enkele dagen in Praag en verbleef ik in Hotel Merkur. De accommodatie was vrij basic, maar tot mijn aangename verrassing waren receptie en ontbijtzaal gedecoreerd met oude radio’s, grammofoons en platen. Ik vond er ook een kaartje voor een museum: Muzeum gramofonů a fonografů.
Vorige zomer dwaalde ik door de Weense wijk Mariahilf. Aan het einde van een straatje met fraaie jugendstilpanden zag ik een intrigerend bordje op een gevel. Dichterbij gekomen bleek het inderdaad een grammofoon te zijn. Helaas bleek het Wiener Phonomuseum net Sommerurlaub te hebben. Misschien nog maar eens teruggaan voor dit museum, dat alleen op woensdag (gratis) open is en de ontwikkeling van grammofoon tot platenspeler laat zien.
Leuke vondst: een oud platentasje van Staffhorst, ongetwijfeld om singles in te verpakken. Het tasje heeft een opvallende vormgeving, met zowel op de voor- als achterkant een fantasievolle illustratie waarop veel te zien is. Van wanneer zou het dateren, jaren ’70?
Verder lezen
Zomaar een zakje van een Italiaanse platenzaak dat ik tegenkwam tussen een stapel tweedehands platen. Afkomstig van Discoland in Reggio Emilia, een stad met ruim 160.000 inwoners in de regio Emilia-Romagna. Heeft een Utrechter daar ooit een plaatje gekocht als souvenir tijdens een vakantie? De winkel (vooral gespecialiseerd in klassiek) schijnt nog steeds te bestaan, zij het op een ander adres dan op het zakje vermeld staat.
“Ik luister niet zo vaak naar muziek, al kwam ik bij het opruimen van het huis wel koffers met elpees tegen van vroeger. Ik was niet van de Beatles of Stones, ik had meer met rustige muziek. Fats Domino, Elvis Presley. Ik zag hier in Den Bosch in de etalages trouwens allemaal platenspelers staan, ze komen terug hè? Als het huis (zijn nieuwe huis in Frankrijk, red.) af is, ga ik zo’n speler kopen en mijn muziek ordenen.”
Uit een interview met Joop Zoetemelk in AD Sportwereld, 3 december 2011.
Een vrees die veel platenverzamelaars zullen herkennen: dat iemand naast je allerlei zeldzame juweeltjes uit de platenbakken vist. Gisteren liep ik de kringloopwinkel binnen. Een man stond platen uit te proberen op de draaitafel die voor dat doel staat opgesteld. Opeens schalde er ruige, punky muziek uit de speakers. Een nogal primitieve cover van The Who’s My Generation. Het kwam me bekend voor, wat was het ook alweer?
Verder lezen
In Platenblad nr. 182 (september/oktober 2011) staat een artikel over de Centrale Discotheek. Deze Rotterdamse muziekbibliotheek bestaat 50 jaar en bezit de grootste muziekverzameling van Europa.
Verder lezen
In de meeste gezellige cafés wordt muziek gedraaid. In de jaren ’60 gebeurde dit vaak via een jukebox. Zo ook in ‘Café Tante Bep’, waarover de dochter van de kroegbazin memoreert in De Oud Utrechter: “In het begin heette het café Het Pierement. We hebben er nog een echt pierement uit België voor laten overkomen, maar het heeft er niet zo lang gestaan. Het was een herrie van jewelste, dus maar gauw een jukebox aangeschaft, dat ging beter en de zaak ging toen ‘Café Tante Bep’ heten.”
Het is inmiddels een traditie om elk half jaar de Jaarbeurs te bezoeken voor de Mega Platen & CD Beurs. 9 april was ik weer van de partij voor een dagje voor een dagje snuffelen in de bakken. Zoals altijd was m’n tas bij vertrek flink zwaarder dan bij aankomst. Een overzicht van mijn meest bijzondere aanwinsten.
Verder lezen
Als je platenverzameling groeit, zul je een manier zoeken om je vinyl netjes op te bergen. Bij kleine hoeveelheden kun je uit de voeten met koffers, rekjes of bakken, als dat uit de hand loopt is een platenkast de beste oplossing.
Platen kun je het beste staand (verticaal) bewaren, niet liggend (horizontaal). Het meest gebruikelijk is om ze met de rug naar je toe op te bergen, vergelijkbaar met een boekenkast. Het alternatief is om platen met de voorkant van de hoes te presenteren, zodat je erin kunt bladeren als in de bakken in een platenzaak.
Verder lezen