rubriek: Platen

Linda op Jamaica

Haastige spoed is zelden goed. Uit een koopjesbak viste ik vlak voor sluitingstijd een mij onbekende plaat. Er was geen tijd meer om hem goed te bestuderen.

Suzy And The Red Stripes - Seaside Woman Het was vast iets obscuurs. Zag ik daar niet het woord Chrome groot op de hoes? Misschien was er wel een connectie met de experimentele Amerikaanse groep met die naam.

Met die verwachting moest ik even slikken toen ik zonnige reggae-klanken hoorde. Suzy and the Red Stripes staat als bandnaam op de hoes van de maxi-single. Maar waarom wordt ene L. McCartney dan genoemd als auteur van het nummer Seaside Woman?

Onder het pseudoniem Suzy and the Red Stripes namen de McCartneys tijdens hun Wings-periode dit zonnige uitstapje op. Het schijnt dat Seaside Woman het eerste nummer was dat Linda schreef, in 1971 tijdens een tripje met de familie naar Jamaica. Het stond ook op het repertoire tijdens Wings-optredens begin jaren ’70.

Pas in 1977 verscheen het nummer voor het eerst op single. Het haalde toen echter niet of nauwelijks de hitparades. In 1980 werd het nummer gecombineerd met een animatievideo van de Argentijn Oscar Grillo. Op mijn exemplaar staat ook een (misschien niet geheel politiek correcte) illustratie van zijn hand.

In 1986 was er kennelijk hernieuwde aandacht voor Seaside Woman, mede door een nieuwe mix. Het nummer kwam toen opnieuw in meerdere landen op plaat uit. In totaal staan op Discogs wel 27 uitgaven in 10 jaar tijd.

De B-kant, die simpelweg ‘McCartney’ als componist vermeldt, is een wat melig allegaartje van rock en Caribische klanken dat simpelweg ‘B-Side To Seaside’ heet. Als producer van de single wordt ‘Superweed’ vermeld, een alias van de McCartneys zelf?

Weblog Don’t Forget The Songs-365 schetst de nodige achtergronden van de gelegenheidsact. “When we were in Jamaica, there had been a fantastic version of “Suzie Q,” so they used to call me Suzy. And the beer in Jamaica is called Red Stripe, so that makes it Suzy and The Red Stripes.”

Seaside Woman is weliswaar niet geheel mijn smaak, het is wel een grappig muzikaal curiosum.

Alles voor de verzameling

Tot voor kort dacht ik een complete discografie van Ton Lebbink te bezitten. De voormalige portier van Paradiso en ex-drummer van Mecano bracht bij mijn weten 2 elpees en 3 singles uit. Hierop worden zijn licht-absurdistische teksten begeleid door subtiel-ritmische elektronica.

De single Voetbalknieën is waarschijnlijk het bekendste wapenfeit van de popdichter. Het nummer bevat een aanstekelijke opsomming van al dan niet bestaande lichaamsdelen (‘flaporen / speknekken / kippenborsten / hangtieten / winterhanden / bofkonten, etc.).

Tijdens een routinebezoekje aan een advertentiewebsite stuitte ik onlangs op een voor mij onbekende Lebbink-productie: Wat een Klasse. Op het hoesje wordt zijn naam niet getoond, wel een verbasterd logo van de hoofdstedelijke voetbalcub.

lebbink

Inmiddels is het plaatje in mijn bezit en het blijkt inderdaad een voetbal-single te zijn. Zoals te verwachten echter niet met cliché-teksten als ‘Olé olé, we worden kampioen’, maar met een subtielere ode aan lobjes en hakjes. Ook de duistere kanten komen aan de orde (dobermann-honden om de tribune in toom te houden).

De single stelde me wel voor een dilemma. Van origine gaat mijn sportieve voorkeur uit naar een andere club uit Noord-Holland. Normaal gesproken zou ik daarom niet snel een lofzang op ‘020’ aanschaffen. Maar een complete Lebbink-verzameling woog in dit geval toch zwaarder…

Compilaties van OLON Repertoire Service

Wat een rare compilaties. Carnavalskrakers, eurodance, Jaap van Zweden en luisterpop op één plaat? Dat was mijn eerste reactie toen ik deze lp’s uit de kringloopbakken viste.
Lees verder

De laatste in Nederland geperste plaat?

Onlangs vond ik een aardig historisch curiosum: ‘De Laatste Sony Music Elpee’. Een compilatie die verscheen in 1998, toen de vraag naar vinyl enorm was afgenomen. Sony zag er geen heil meer in om de platenperserij in Haarlem nog langer open te houden. De toekomst was immers aan de cd!
Lees verder

Autumnfair (Independent Records)

Some people think vinyl is dead.
Quite frankly, we don’t agree.

Onder dit motto lanceerde het Amerikaanse label Independent Records begin jaren ’90, tegen de trend in, een nieuwe serie vinyl-releases. Gelimiteerde, genummerde platen op het leuke afwijkende formaat 10″, met fraaie hoezen van hoge drukkwaliteit. Het label bood jaarabonnementen aan ‘for all of you who still care about real stuff’.

autumnfair4

Independent Records uit Californië werd opgericht door Bruce Licher, gitarist van Savage Republic. Behalve releases van deze band bracht het label ook platen uit van andere Amerikaanse underground-acts, zoals Camper van Beethoven, For Against en Kommunity FK. Het label had zijn eigen drukkerij: Independent Project Press. Dit bood het label mogelijkheden om de uitgaven van opvallend artwork te voorzien.

Tussen ongeveer 1990 en 1993 verscheen op Independent Records de serie Archive Series. Platen met niet eerder uitgebracht materiaal zoals demo’s en live nummers. Uit deze serie vond ik recent ‘Glaciers And Gods’ van Autumnfair. Een 10″ met 6 nummers in prachtige uitvouwhoes, uitgebracht in een editie van 2000 stuks, waarvan de eerste 500 op gekleurd vinyl. Ik heb nummer 994.

autumnfair autumnfair3 autumnfair2

Autumnfair was een project van Thom Fuhrmann, ook van Savage Republic. Samen met Val Haller (Wayne County) en nog wat gastmuzikanten nam hij in 1988 een aantal nummers op die pas een paar jaar later het licht zagen. Ik vind het een boeiende plaat, waarop vrij donkere gitaarmuziek wordt gecombineerd met sfeervolle klanken à la 4AD.

De 10″ is online nog wel voor een schappelijk prijsje te vinden. Behalve ‘Glaciers And Gods’ is er van Autumnfair alleen een compilatie-cd verschenen, waar de nummers van deze plaat ook opstaan.

Toni Valen

Tony Valen - Zelda coverOp de Mega Platen & CD Beurs vind ik altijd wel wat aanwinsten waar ik niet actief naar op zoek was. Zo stuitte ik afgelopen weekend in een bakje ‘nederpop’ opeens op de elpee van Toni Valen. De beursdag was bijna voorbij, dus ik mocht hem voor een paar euro meenemen.
Lees verder

Sandow uit de G.D.R.

Ergens in de jaren ’90 vond ik in een tweedehands zaakje in Berlijn de debuutelpee van Sandow. Dit was een van de betere underground rock-acts in de DDR.

sandow-suchtDe groep ontstond in Cottbus, in 1982 . Oprichters Kai en Chris waren toen pas 13! Door de expressieve muziek en provocerende teksten werd Sandow tot de ‘Anderen Bands‘ gerekend.

Hun eerste echte album ‘Stationen einer Sucht‘ verscheen pas in 1989, het jaar dat de Berlijnse Muur viel. Hij werd uitgegeven door het Oost-Duitse staatslabel Amiga, alias VEB Deutsche Schallplatten Berlin.

Op dit nog verrassend fris klinkende debuut staat ook het bekendste nummer van Sandow: ‘Born in the G.D.R.’. Anders dan sommigen dachten, was het lied ironisch bedoeld en geen lofzang op de heilstaat. Naar verluidt kwam de inspiratie voor het nummer door Springsteens ‘Born in the U.S.A.’

Tot eind jaren ’90 verschenen nog een half dozijn albums van Sandow. In 1999 stopte de band, om in 2005 een come-back te maken. Er is een biografie over de band verschenen: “30 Jahre zwischen Harmonie und Zerstörung”.

Vrijmetselaarsfeestplaat

Deze gelegenheidsplaat viel mij op door de obscure symboliek op de hoes. Niet zo vreemd, want hij is uitgegeven door een jubilerende vrijmetselaarsloge.
Lees verder