Ik had niet eerder van Mire Kay gehoord. Eerder waren Emelie Molin en Victoria Skoglund lid van de mij ook niet bekende band Audrey, waarmee ze een flink oeuvre hebben gemaakt. Ze hadden echter behoefte aan meer ruimte voor hun eigen muziek en werden actief als duo.

Mire Kay maakt ingetogen, folky muziek. Beide muzikantes hebben mooie zangstemmen met veel gevoel. zeker als ze samen zingen, is de klank erg fraai. Tijdens het concert zorgde Victoria voor de begeleiding op gitaar en voegde Emelie veel dramatiek toe met haar cello, waarop ze afwisselend streek en tokkelde. Op de platen zijn dankzij gastmuzikanten nog wat meer instrumenten te horen, zoals lap steel gitaar, bas en piano.

De eerste release was de EP Fortress uit 2011, verschenen op cd en 10″ vinyl. Deze plaat met 5 nummers komt in een leuk vormgegeven hoes, met uitvouwbare poster. Mijn favoriete liedje van deze release is het gevoelvolle In Hiding.

Recent kwam het volledige album A Rising Tide Lifts All Boats uit, op lichtgroen vinyl. Van de 11 nummers vind ik vooral opener Beat erg meeslepend. Beide platen zijn uitgebracht door het Zweedse label A Tenderversion Recording.

Video voor ‘So you learned’ van de EP:

Video voor ‘Reverse’ van de LP:

Begin dit jaar berichtte Dust & Grooves over Rutherford Chang, die ook een beperkt verzamelgebied heeft: hij zoekt alleen eerste persingen van The White Album van The Beatles. Deze toonde hij in een expositie in Londen onder de naam We Buy White Albums. De expositie was ingericht als een platenzaak. Bezoekers konden door de hoezen bladeren, platen beluisteren of hun eigen exemplaar aan Chang verkopen. Het lijkt saai, alleen exemplaren van hetzelfde album, nog wel een met een effen witte hoes. In de praktijk bleek elk album net even anders te zijn, met verkleuringen, beschadigingen, erop geschreven teksten en versieringen. Ook het vinyl had zijn eigen karakter gekregen door verschillende gebruikssporen. Chang heeft onder meer een mix gemaakt waarbij 100 exemplaren tegelijk klinken.

Minder grootschalig maar wel grappig was een initatief van eigen bodem: Retrospection, van een gezelschap genaamd de Etymologische Fröbelsociëteit. Tijdens de laatste Koninginnedag hadden zij een kraam met tientallen exemplaren van Introspection van Thijs van Leer, waarvan 4 delen verschenen in de jaren ’70. Met enorm succes, zodat je ze nog op elke rommelmarkt tegenkomt. Volgens de beschrijving op hun Facebook-pagina brachten zij ‘een ode aan deze vergeten klassieker, die nu de lokale kringloopzaken bevolkt’. Op Facebook is te zien en te lezen hoe dat eruit zag en hoe bezoekers reageerden op deze ongebruikelijke uitstalling. Het is mij niet bekend wat het lot van de platen nu is.

De muziek? Post-punk gitaren met een vleugje dub. Monotoon spreekgezang en wat samples van politke speeches. Het doet me denken aan vroege Killing Joke, maar dan wat meer ingetogen, en soms aan Cabaret Voltaire. Zeker een genietbare plaat.

Online is niet veel over de band te vinden, behalve een MySpace-pagina, waar het album ook is te beluisteren. Hier staat de band actief opgericht is in 1979 en de volgende bezetting had: Rod Silva (zang), Francois Salemi (gitaar), Christophe Pesci (basO, Pierre Botte (drums) en Fred Giacobi (keyboard).

Tot mijn verrassing staan er twee video’s van Incontinents op YouTube, van het openingsnummer ‘Politics‘ en het meer electronische ‘Mirror‘. Het laatste nummer wordt voorafgegaan door een kort interview, waarin de Franse band zich voorstelt.

Kim Ki O maakt een soort mix van electro pop en postpunk, maar niet van het gelikte soort. Hun sound heeft rauwe randjes, met donkere bas, monotone drums, vrij zweverige vocalen (afwisselend van beide bandleden) en een melancholische sfeer. De nummers lijken bedrieglijk eenvoudig, maar de melodieën zijn erg aanstekelijk en vervelen niet snel.

Het nieuwe album Grounds is op vinyl en cd uitgekomen op het mij onbekende Franse label Lentonia Records. De plaat bevat 8 nummers, komt in een artistiek vage zwart-wit-hoes. Er zit een tekstvel bij dat naast de Turkse teksten ook Engelse vertalingen bevat. Mijn favoriete tracks van het album zijn het spannende Dogs en Yanlış Yönde Farklı Türde, met sfeervolle synths.

Nummers via Bandcamp beluisteren:

Video van ‘İnsan İnsan’:

Het assortiment vinyl bij Episode bestaat vooral uit elpees en wat verdwaalde maxi-singles, onderverdeeld in de genres rock/pop, jazz en soul. Spotgoedkoop zijn de prijzen niet te noemen, de meeste platen worden aangeboden voor 10 of 15 euro, met enkele uitschieters naar 20 euro. Wel is er een ‘koopjesbak’ met platen van 5 euro. De etage met platen is leuk ingericht met veel hoezen aan de muur.

Opvallend is dat alle platen in de bakken Amerikaanse persingen lijken te zijn. Kennelijk heeft de winkel een grote partij vinyl in de USA op de kop getikt. Hierdoor zie je van artiesten als Bowie of The Beatles soms andere uitvoeringen dan de bekende Europese edities. Ook zijn artiesten goed vertegenwoordigd waarvan je normaal weinig lp’s in Nederland ziet, zoals Grateful Dead, Jefferson Airplane en Lynyrd Skynyrd, naast grote namen als Beatles, Stones en Led Zeppelin.

Mijn eerste bezoek leverde nog niet direct aanwinsten op, ik zag geen echte obscuriteiten. Het leukste vond ik een Amerikaanse promo van ‘This Is The Modern World’ van The Jam, maar daar had ik geen 20 euro voor over. En ‘Smell Of Female’ van The Cramps voor een tientje, maar niet echt in een topstaat.

Ik zal de winkel echter zeker meenemen in mijn vaste rondje langs de Oudegracht. Episode (op nummer 206) bevindt zich dichtbij De Plaatboef en kringloopwinkel “De Arm”. Het is mij overigens niet bekend of meer Episode-filialen vinyl verkopen.

Helaas is er ook minder goed platenzaaknieuws uit Utrecht. Boudisque aan het Vredenburg sluit per 1 juni 2013 en is begonnen met een opheffingsuitverkoop.

Ik neem aan dat het album destijds verspreid werd onder relaties van “Utrecht”. De muziek van Händel wordt erop uitgevoerd door het Koor van de Nederlandse Bachvereniging en het Amsterdams Kamerorkest, met als dirigent Charles de Wolff. Op de fraaie klaphoes staat dat het een ‘Live Opname Utrecht’ is, geproduceerd door Stichting COMU.

De hoes toont een aantal historische prenten over Utrecht en het vredesverdrag, dat een einde maakte aan de Spaanse Successieoorlog. Verder zijn er begeleidende teksten over de politieke context, het verloop van de onderhandelingen en de sfeer in Utrecht, destijds een provinciestadje van nauwelijks 25.000 inwoners.

“Het normaal wat grauwe stadsbeeld werd vijftien maanden lang opgefleurd door de deftig geklede diplomaten met hun kleurrijk uitgedoste pages en lakeien en de vaak prachtige vierspannige koetsen die heel wat rumoer brachten in de straten van de binnenstad, op de Maliebaan en de lanen daarbuiten. [...] Het mondaine leven speelde zich met name in het oude centrum af en tal van aanzienlijke Utrechters, die aan deze hoge bezoekers gastvrijheid verleenden, werden hier bepaald niet slechter van als men bedenkt dat er onder hen waren die in zes maanden aan huur de kostprijs van hun huis al hadden terugverdiend.”

Koningin Anna van Engeland was zo tevreden over de vredesbesprekingen, dat zij G.F. Händel de opdracht gaf tot het componeren van Utrecht Te Deum en Utrecht Te Jubilate. Händel voltooide de stukken in januari 1713, enkele maanden voor het tekenen van de vrede op 11 april. De eerste uitvoering vond plaats op 7 juli 1713 in St Paul’s Cathedral in Londen.

Beluister een uitvoering van The Netherlands Bach Society onder leiding van Jos van Veldhoven:

Videoclip van Les Armées de la nuit:

Taxi Girl had meerdere succesvolle singles (in Frankrijk), zoals Paris en Aussi Belle Qu’Une Balle (ook gecoverd door Nouvelle Vague). Naast Darc was gitarist Mirwais een vast bandlid. Later zou hij solo succes hebben met vooral elektronische muziek. Ook werkte hij mee aan diverse albums van Madonna.

Na het uitvallen van Taxi Girl werkte ook Daniel Darc aan een solocarrière. Hij bracht een handvol solo-albums uit, meest recent La taille de mon âme (2011). Ook werkte hij met veel muzikanten samen, van Bill Pritchard tot Jane Birkin. De levensstijl van Darc was nogal ruig, drank en drugs schijnen een belangrijke rol te hebben gespeeld in zijn vroegtijdige overlijden.

Chercher le garçon live in 1981:

Twee versies

Ik vond hem (op het kleine label Company Records, dat ook de eerste single van The Comsat Angels uitbracht) onlangs op een platenbeurs in de RAI. Toen ik het nummer later via YouTube beluisterde, was ik verbaasd: deze uitvoering was heel anders dan op mijn single!

Originele versie:

Latere versie met videoclip

Het bleek dat Fatal Charm, inmiddels zonder The ervoor, het nummer in 1981 opnieuw had opgenomen, ditmaal met een zangeres (Sarah Simmonds). De productie (door Midge Ure van Ultravox) is iets gepolijster en door de vocalen moet ik aan Martha & the Muffins denken. Een geslaagde versie naar mijn mening.

In Engeland was het de B-kant van het nummer Christine, de Nederlandse persing had Paris als A-kant.

Commercieel succes bleef echter uit. In de eerste helft van de jaren ’80 bracht de groep af en toe een single uit. Bandleden en platenmaatschappijen wisselde elkaar af. Pas in 1985 kwam het eerste album van Fatal Charm uit, Endangered Species. De kritieken waren goed, de verkopen matig.

In de jaren erna keerde het tij kortstondig: de band had enkele redelijk succesvolle singles, waarvan Lucille de Engelse hitparade haalde. Daarna gingen de zaken op en neer. Rond 1991 ging de band verder onder de naam State of Grace. Later volgden nog enkele releases en activiteiten onder de naam Fatal Charm, meest recent enkele optredens in 2012/2013.

De single heeft een beperkte oplage van 200 genummerde exemplaren. Het hoesje heeft een opvallend grafisch ontwerp, dat mooi aansluit bij de outfits die de leden op het podium dragen. Mode en visuele elementen zijn duidelijk belangrijke aspecten voor de band.

De nummers laten een lekkere mix horen van 80′s, postpunk, shoegaze en ingetogen indie a la The XX. Vooral The Rise And Fall Of A Beautiful Bird vind ik geslaagd met zijn fijne gitaarsound en tweestemmige zang.