Op internet zijn heel wat huis-, tuin- en keukenmethodes te vinden om kromgetrokken (‘warped’) platen weer vlak te krijgen. Vaak komt de methode neer op het leggen van de plaat tussen dikke boeken, stenen of glasplaten, al dan niet eerst verwarmd via een strijkijzer, fluitketel of oven. Misschien dat ik nog aan het experimenteren sla. Er bestaan echter ook machinale oplossingen.

Een Duitser genaamd ‘Thirsty Dragon’ heeft een serie filmpjes op YouTube gepost. Bekijk een plaat voor, tijdens en na het egaliseren. Hij schijnt 5 euro te rekenen voor het fixen van een kromme plaat.

Bij High Fidelity (Jakobstr. 66) was ik wat sneller uitgekijken: vrij veel metal en niet veel interessants tweedehands. Een deel van het aanbod, zoals de singles, was niet erg toegankelijk gepresenteerd. De authentieke sigarettenrook maakte het er voor mij niet aantrekkelijker op.

Het relatief nieuwe Lanx was mijn laatste pleisterplaats. Op het eerste gezicht geen typische platenzaak: ruim, licht en felle kleuren die me eerder aan een drogist deden denken. Het aanbod van gebruikte geluidsdragers was echter de moeite en ook de prijzen waren schappelijk te noemen. Hier vond ik ondermeer voor 8 euro het klassieke dubbelalbum Maximizing The Audience van Wim Mertens.

Tip: Futter für die Aachener Ohren is een weblog met verhalen over Akense platenzaken uit heden maar vooral verleden.

Millais was een van de oprichters van de ‘Pre-Raphaelite Brotherhood’. Hij is vooral beroemd vanwege zijn schilderij Ophelia, een van de meest verkochte ansichtkaarten van de Londense Tate Gallery.

Ik zag eens een documentaire waarin werd verteld dat de Prerafaëlitische kunst gedurende een groot deel van de 20e eeuw uit de mode raakte. In de psychedelische jaren ’60 ontstond een herwaardering voor de vaak kleurige en fantasievolle werken van kunstenaars als Millais, Rossetti en Waterhouse. In die tijd kon je hun werken nog voor een schijntje aanschaffen.

Ik las een schatting dat er 20.000 platen waren gedumpt. En dat terwijl de winkel juist een reputatie heeft als ‘pricey’. Zou het een marketingstunt zijn?

Natuurlijk lieten toevallige passanten en snel opgetrommelde platengekken de container niet ongemoeid. Onderstaand YouTube filmpje laat zien hoe tientallen hongerigen zich verdringen om vinylschatten uit de stapel te vissen. Wie weet levert dit wel nieuwe jeugdige liefhebbers van klassieke muziek op…

Op Flickr zijn ook nog enkele fotoseries te vinden van het spektakel:

Sound And The Story (1956, vinyl)

In 1962 werd de eerste Openbare Muziekbibliotheek geopend in het souterrain van de Openbare Leeszaal in de Voetiusstraat. Het aanbod bestond vooral uit bladmuziek. In 1968 verhuisde de muziekbibliotheek naar een zelfstandige vestiging Achter de Dom. Toen werd ook begonnen met de uitleen van grammofoonplaten.

Tegenwoordig is dit 17e-eeuwse pand een woonhuis. De muziekbibliotheek werd eind 1974 verplaatst naar de huidige locatie op de Oudegracht. Ook van deze verhuizing bevat het Utrechts Archief foto’s.

Elmer Schönberger beschrijft in het artikel De Ideale Bibliotheek (PDF, verschenen in Tirade 416) zijn herinneringen aan de oude Openbare Muziekbliotheek, waar hij een bijbaan had.

Een paar keer per week, waaronder de voor de langslapende jonge mens altijd wat onhebbelijke zaterdagochtend, controleerde ik teruggebrachte platen op krassen, stempelde uitgaande exemplaren af en inde de daarbij behorende dubbeltjes en kwartjes aan leengeld. [...] Ik lette heel goed op wat echte kenners meenamen en wilde daar het mijne van weten. Het merendeel van wat over de balie ging was trouwens – ook toen al – popmuziek. Meer dan de klanken uit de Woodstock-era staan de psychedelische hoezen waarin deze gestoken waren sindsdien in mijn geheugen gegrift."

Het Amerikaanse Bell Records was actief vanaf de vroege jaren ’50. Het label bood ondermeer low-budget singles aan met twee recente hits, voor slechts 49 dollarcent. Music for the millions! De nummers werden dan wel niet uitgevoerd door de originele artiesten, maar het ging de luisteraars toch vooral om de liedjes.

Op de covers staan de uitvoerenden dan ook niet vermeld. Alleen de single-labels vermelden de namen van de zangers. Zij waren doorgaans onbekend, al schijnen Simon & Garfunkel ooit op een Bell-single te hebben gezongen onder de naam ‘Tom & Jerry’. Volgens oprichter Arthur Shimkin bracht Bell Records overigens geen imitaties uit, maar interpretaties.

De meeste muziek die ik hoorde van het label klinkt suikerzoet, van de rock ‘n roll-revolutie is nog weinig te merken. Veel singles van Bell Records zijn muzikaal geen toppers, toch kan ik ze moeilijk laten liggen. Dat heeft alles te maken met de verleidelijke hoesontwerpen. De hoesjes zijn wat groter dan normaal en hebben vaak kleurige ontwerpen met gedurfde typografie.

Een prachtige site over Bell Records met een complete discografie: www.bellrecords.nl.

Bell 86: I’m Sorry That I Made You Cry / Padre

Bell 106: Venus / It’s Just A Matter Of Time

Bell 109: Never Be Anyone Else But You / Tragedy

Bell 80: Witch Doctor / Wear My Ring Around Your Neck

Witch Doctor is een curieus nummer met een versnelde hoge stem. Hier uitgevoerd door ene Jerry Ash, oorspronkelijk een hit voor Ross Bagdasarian Sr. aka David Seville, die later bekend werd met Alvin and the Chipmunks.

De presentatie was in handen van door Halbo C. Kool, die de avonden organiseerde in het Mickery-theater, gevestigd in een boerderij in Loenersloot. Medeoprichter van het progressieve theater was Ritsaert ten Cate, die in 2008 overleed op 70-jarige leeftijd. In 1972 verhuisde Ten Cate het theater naar de Amsterdamse Rozengracht, waar nog tot eind jaren ’80 voorstellingen te zien waren.

Lennaert Nijgh over de samenwerking met Boudewijn de Groot:
(“Ik ben wel een beetje zenuwachtig, tenslotte is hier een poëzieavond, en ik me voel me ergens toch niet zo’n échte dichter”)

Remco Campert – Gedichten Van alle vrouwen + Sommige poëzie:
(“Van alle vrouwen, zijn ongetwijfeld de moeilijkste, schrijversvrouwen”)

De laatste hoofdstukken beschrijven hoe enkele platenzaken overleven in het digitale tijdperk, ondermeer door specialisatie en evenementen als in-store optredens en Record Store Days.

Een fijn nostalgisch bladerboek, dat misschien nog meer tot de verbeelding van Amerikanen spreekt, maar waarvan ik wel zin kreeg om een rondje platenzaken te doen…