De band was in het buitenland (Griekenland, Frankrijk) misschien wel populairder dan in eigen land. Diverse platen van The Miners of Muzo werden ook door buitenlandse labels uitgebracht en de band trad vaak over de grens op.

Vanaf begin ’90 gebeurde er niet veel meer rond de band. Er waren enkele wisselingen in de bezetting en diverse muzikale zijprojecten. In 2000 werd de groep nieuw leven ingeblazen.

Dit leidde in 2008 tot een dubbelalbum, Love & Life Part II, Diggin’the Future (to Venus to Mars and back), dat je kunt downloaden van de Miners of Muzo website. De sound is nog herkenbaar, al klinken de gitaren soms wat zwaarder dan vroeger. Daarna werd het weer stiller rond de Miners, ondermeer doordat gitarist Hans Vroom naar Frankrijk verhuisde.

Een van de eerste releases van The Miners of Muzo was de single Hey Gipsy Woman (Eksakt Records, 1985), met op de B-kant Going All The Way en Dead Desert Cowboy. In een exemplaar dat ik heb zit wat promomateriaal, waaronder een aanbevelingsbrief van frontman Léon Lemmen. Hierin schrijft hij dat ze de ‘heavy’ nummers van het eerste album In Surf of Fish niet meer spelen en dat ze het tweede album Apogee meer sixties-georiënteerd is.

Niks geen Trix:

Vonhoff lik me reet:

Op de hoes staan bekende krakersleuzen als ‘Eerst wonen, dan kronen!’ en ‘M.E. weg ermee’. De single werd verspreid door het roemruchte Utrechtse punklabel Rock Against Records, dat ook platen uitbracht van ondermeer The Nixe, Lullabies en Coïtus Int. Zie Mark Roos: Punk in Utrecht. De Megafoons schijnen nog een minder bekende tweede single gemaakt te hebben.

De VARA zond in 1980 de Alternatieve Koninginnedag uit. Dit kostte de omroep enkele duizenden leden, die net als minister Wiegel boos waren over de ‘ophitsende en opruiende karakter van de radio-uitzendingen’. Vooral Hanneke Groenteman moest het ontgelden vanwege haar radicale toon.

De Megafoons waren destijds ook te gast bij de VARA. In onderstaand fragment (vanaf 7:10) spelen ze twee nummers: ‘Ik ben een opstandeling’ en ‘Niks geen Trix’.

Op de single is commentaar te horen bij zijn drie winnende afstanden. De 10km, die hij won in de toen revolutionaire tijd van 16 min. 45, hebben ze er maar niet integraal opgezet. De liefhebbers kunnen luisteren naar een verslag van het koningsnummer met aansluitend een kort interview met Hjallis. Een mooi stukje skjøytehistorie…

Wel aanwezig (en de reden om de plaat mee te nemen) is de fijne gitaarband The Church, met hun eerste single ‘She Never Said’ (clip + interview). Dit number kwam later in een andere mix op hun debuut ‘Of Skins and Heart’, de single-versie is vrij zeldzaam.

Van de andere bijdragen op de sampler vind ik ‘Modern Girl’ van James Freud het leukst, een fris powerpopnummer (videoclip). Volgens Wikipedia werd het nummer (en het album ‘Breaking Silence’) opgenomen onder de naam James Freud and the Radio Stars. Later volgde een kort bestaan als James Freud and Berlin. Vanaf 1982 was Freud lid van de rockband Models. Sinds 1989 brengt hij weer af en toe soloplaten uit.

I can see you here on my video – yes in color / I can hear you here on my radio – yes in stereo / I can see you seeking for a new world – a new life.

De B-kant ‘Run Out Of The Circle’ is wat ingetogener, een beetje Japan-achtig.

De single werd geproduceerd door Rob Van Donselaar, bekend van zijn Zeezicht Studio in Spaarnwoude. Ook speelde hij in bands als de Bintangs en Vitesse.
Over Victor Fictoor kon ik niet veel vinden, vast een fictief alias van Victor Heeremans, die de credits voor de composities krijgt. De naam Heeremans kwam ik een aantal keren tegen als technicus, ondermeer van de postuum verschenen cd The Amsterdam Tapes van Adrian Borland.

De website Opposition.nl bevat veel info, maar is niet recent ververst. Actuelere zaken zijn te vinden bij hun eigen label Right Back Records. Op MySpace staat de nodige audio en video.

This Year was een van de eerste singles van The Opposition, uitgebracht door Ariola in 1980. Kennelijk vond de platenmaatschappij het succes onvoldoende om een heel album van de band uit te brengen. Pas in 2005 verscheen een cd met nummers uit die beginperiode, waaronder zowel This Year als de snellere B-kant Punishment of Luxury. Bij Red Sun Records is Lost Songs nog leverbaar.

Uiteindelijk werd in 1981 het uitstekende album Breaking the Silence het echte debuut van de band. Een cd-reissue hiervan in 1991 was mijn eerste kennismaking met de band. Sindsdien heb ik de nodige lp’s en singles van The Opposition verzameld. Het grootste deel van hun oeuvre is nooit op cd verschenen. Recent kwam er een geheel nieuw album uit, Class of 66, dat ik nog niet heb gehoord.

The World Won’t Listen kwam begin 1987 uit en was na ‘Hatful of Hollow’ al de tweede verzamelaar van de Britse groep, die pas drie jaar platen uitbracht. Toch is het wel een essentiële schijf, omdat er veel B-kanten en nummers in single-versie opstaan. Vooral het begin is overdonderend, met achter elkaar ‘Panic’, ‘Ask’, ‘London’ en ‘Bigmouth Strikes Again’.

In totaal maakten The Smiths maar vier studio-albums en een live-plaat tussen 1984 en 1988. Toch zagen Rough Trade en later WEA kans om bijna dubbel zoveel compilaties op de markt te brengen. Zo om de vijf jaar is het weer raak, dan is kennelijk een nieuwe generatie klaargestoomd voor het erfgoed van The Smiths, die nog altijd niet zijn bezweken voor het reünie-virus.

Cassell Webbs zachte vocalen en het ingetogen arrangement geven ‘Total Recall’ een veel hoopvollere stemming dan het origineel. Je gelooft dat de ‘distant victory, a time when you will be with me’ er ook echt zal komen…

In 1983 bracht deze Britse zangeres haar debuut Once Bitten uit. Hierop staat een degelijke cover van Heartland (van het eerste Sound-album Jeopardy), met gitaar van Adrian Borland zelf. Op hetzelfde (thans niet verkrijgbare) album staat trouwens ook een interpretatie van Riders on the storm, met Ray Manzarek op toetsen. In 1988 was Heartland nog de titel van een compilatie met werk van Annabel Lamb.

Op de single houdt Smits zich vocaal redelijk staande, al zal hij niet direct talentenjachten hebben gewonnen. Ik kan me bij het beluisteren van I feel the earth move wel voorstellen dat No Holding Back een energieke live-band was, met een op Amerikaanse leest geschoeide mix van rock en soul. Een associatie die ik kreeg was (een nette versie van) Herman Brood & the Wild Romance. Misschien niet toevallig is een van de twee achtergrondzangeressen Floor van Zutphen, die ook op de eerste Brood-platen meezingt. De andere zangeres is overigens Astrid Seriese, die later vooral bekend werd met jazzy repertoire.

Beluister een fragment: