Op de rommelmarkt nam ik een single mee van een obscuur Zeeuws bandje, vooral vanwege de bijzonder vormgegeven hoes. Bij Google had ik weinig succes om info over Edge te vinden. Tot ik als laatste poging de naam van de drummer intypte. Wacht eens, Chris Götte, is dat niet…
Verder lezen
Eerder schreef ik over een plaat van Kissing the Pink die een computerprogramma bevat. Ik herinnerde me dat ik nog zo’n verschijnsel bezit: op de single van het toepasselijke Let’s Get Digital van What Fun! staat ook een stukje computercode. De Haarlemse groep werd vooral bekend met de geëngageerde top 3-hit ‘The Right Side Won’ in 1983.
Verder lezen
Iemand bedacht dat het ook een leuke gimmick was om computerdata op vinyl te persen. Zo staat er een computerprogramma op de maxi-single ‘The Other Side of Heaven’ (Magnet Records, 1985) van Kissing the Pink.
Verder lezen
Soms koop ik een plaat waar een onverwacht verhaal achter schuilgaat. Bij Emmaus nam ik gisteren een elpee mee met de titel “Jan Mesdag zingt Brel”. De naam Mesdag zei me niet veel, maar ik ben een liefhebber van Brel, dus ik was benieuwd naar deze interpretaties. Bij thuiskomst zette ik de plaat op en ging ik op zoek naar de achtergrond. Het levensverhaal van Jan Mesdag bleek interessant en tragisch te zijn.
Verder lezen
In 1982 werd de hitparade van onze oosterburen gedomineerd door Duitstalige muziek. Vanuit de underground overspoelde de Neue Deutsche Welle al snel de massamedia. Een parodie op deze vercommercialisering kon niet uitblijven. Enkele serieuze muzikanten noemden zich Piefke & Pafke und die Jungs aus der Dunkelkammer.
Verder lezen
Plastic Bertrand heeft de status van eendagsvlieg door Ça Plane Pour Moi, een nummer-tweehit tijdens de punkrage. Verder had de Belg, geboren als Roger Jouret, weinig succes in ons land. Toch bleef hij tot ver in de jaren ’80 platen maken, waaronder een geflopte Eurovisie-inzending onder de Luxemburgse vlag. In ’89 probeerde hij het zelfs nog met new beat.
Verder lezen
Voetbal is zelden een thema op dit weblog. Vandaag moet ik echter een uitzondering maken, nu ‘mijn club’ AZ na 28 jaar weer eens kampioen is geworden (al was dat niet helemaal volgens het ideale scenario).
Verder lezen
1980 was een roerig jaar. Van Agt was aan de macht en streefde naar een ethisch reveil, Beatrix besteeg onder gejoel de troon en de grens van de economische groei werd hard duidelijk. De heren Stokkermans, Vermeulen, Bakker en Jacobs keken nochtans bijzonder vrolijk. Geen wonder, gezien hun lucratieve schnabbel voor de Algemene Bank Nederland.
Vaste klanten werden beloond met een jazzy niets-aan-de-hand-tune. Het plaatje met de jolige titels ‘Rockin’ Interests’ en ‘Sweet Savings’ heeft vast tot hogere spaartegoeden geleid. Kan een gezellig deuntje misschien het vertrouwen in de huidige bankwereld vergroten?
Hoewel ik geen speciale voorliefde voor covers heb, kon ik deze single van Big Black (uitgave Touch and Go, 1987) onlangs niet laten liggen.
Verder lezen
Vorige week stond Geert Maks In Europa in het teken van de Britse mijnstakingen van 1984. The Guardian publiceerde ook diverse artikelen over de gebeurtenissen van 30 jaar geleden, waaronder een verhaal van vakbondsleider Arthur Scargill. Hij was Thatchers belangrijkste opponent in haar missie om de macht van de bonden te breken. Veel (alternatieve) muzikanten steunden in die tijd de strijd van de miners, in de vorm van benefietconcerten en -platen. Toevallig kwam ik zaterdag zo’n plaat tegen, onder de naam The Enemy Within, de term die Thatcher gebruikte om de binnenlandse oproerkrakers aan te duiden.
Verder lezen