Basket of Light was het derde album van de Britse groep The Pentangle (een jaar later verdween het woord ‘The’ uit de bandnaam). Het bevat subtiele, sfeervolle folkmuziek met oosterse invloeden (sitar). Het album is opgenomen in de lijst met 1001 albums you must hear before you die.

In 2008 deed Pentangle een reünietour met de originele bezetting, ter ere van het 40-jarig bestaan. In de zomer van 2011 deed de band dit dunnetjes over met drie optredens, ondermeer op het Glastonbury-festival. Er is ook een incarnatie van Pentangle actief met alleen zangeres Jacqui McShee, maar zonder gitaristen Bert Jansch en John Renbourn.

In het boek ‘n hele kunst; notities over de platenwereld schrijft Leo Boudewijns over deze serie: “In de wandeling noemde men de reeks, naar zijn lettercode, de SL serie maar tot vandaag toe wordt er in het platenvak ook wel aan gerefereerd als de Annetje serie, vanwege het Engelse fotomodel Ann Pickford die op alle hoesfoto’s te zien was. Het idee was even simpel als effectief: kleurenfoto’s van een mooi meisje in een steeds wisselende entourage die de sfeer van de muziek zo dicht mogelijk benaderde; foto’s die echter ook zonder dat je je om de muzikale achtergrond wenste te bekommeren plezierig waren om naar te kijken.”

Waarschijnlijk was deze serie hoezen de inspiratie voor het liedje Hoezenpoes van Conny Stuart, geschreven door Annie M.G. Schmidt.

In 2006 werden de hoesfoto’s gebundeld in het boekje Paul Huf Record Covers (met toelichting van Leo Boudewijns), ter gelegenheid van een expositie in Het Groninger Museum. Zie deze impressie:

De pianomuziek van Debussy is overigens prima genietbaar op de zondagmiddag.

Later ontwierp hij ook voor andere maatschappijen dan Columbia. Na de oorlog was het opnieuw Alex Steinweiss die een format bedacht voor de platenhoes voor de nieuwe langspeelplaten op vinyl.

Zijn werk is gebundeld in het prachtige boek: Alex Steinweiss, The Inventor of the Modern Album Cover (Taschen). De website alexsteinweiss.com bevat ook een uitgebreide selectie covers.

Een leuke optie van vinyl is het gebruik van kleuren en patronen. Het voelt altijd als een cadeautje als ik een plaat uit een hoes trek die in een verrassende kleur blijkt te zijn. Zo kocht ik dit weekende bij een concert twee 7″ singles van The Pains of Being Pure at Heart.

The Pains of Being Pure At Heart – Heart In Your Heartbreak by Slumberland Records

The Pains of Being Pure At Heart – Belong by Slumberland Records

Deze groep uit New York maakt een prettige mix van melodieuze liedjes en gruizige gitaren. Heart In Your Heartbreak is uitgegeven op paars vinyl, terwijl Belong een blauw kleurtje heeft. Overigens zit er bij beide singles een coupon om ook een digitale versie te downloaden, een optie die ik tot nog toe alleen nog bij albums had gezien.

Ik hou van platen in een serie met consistent artwork. Een mooi voorbeeld is de serie ‘split-platen’ van het Duitse label Power and Steel, een imprint van Loki Foundation. In deze reeks vullen steeds twee dark ambient acts elk een plaatkant. De elementen vormen het belangrijkste thema van de serie. Deze verzorgde uitgaven worden in een kleine oplage uitgebracht. Van het meest recente en tevens mijn favoriete deel, Of Dawn And Of Ice van Kammarheit uit Noorwegen en Phelios uit Duitsland, zijn 333 exemplaren beschikbaar. Toch is de prijs (10 €) erg redelijk.

Een beetje jammer is dat de plaat 3 nummers minder bevat dan de cd. Daartegenover staat dat hij is uitgebracht op het mooie formaat 10″ en dat het artwork erg creatief is. Alle 1500 exemplaren hebben namelijk een handgemaakte hoes, gemaakt van vintage platenhoezen met stempels erop. Voor mijn exemplaar is een hoes hergebruikt van Hirschs, Grammofon-, Radio- och Pianoavdelningar uit Stockholm.

Het Amerikaanse Bell Records was actief vanaf de vroege jaren ’50. Het label bood ondermeer low-budget singles aan met twee recente hits, voor slechts 49 dollarcent. Music for the millions! De nummers werden dan wel niet uitgevoerd door de originele artiesten, maar het ging de luisteraars toch vooral om de liedjes.

Op de covers staan de uitvoerenden dan ook niet vermeld. Alleen de single-labels vermelden de namen van de zangers. Zij waren doorgaans onbekend, al schijnen Simon & Garfunkel ooit op een Bell-single te hebben gezongen onder de naam ‘Tom & Jerry’. Volgens oprichter Arthur Shimkin bracht Bell Records overigens geen imitaties uit, maar interpretaties.

De meeste muziek die ik hoorde van het label klinkt suikerzoet, van de rock ‘n roll-revolutie is nog weinig te merken. Veel singles van Bell Records zijn muzikaal geen toppers, toch kan ik ze moeilijk laten liggen. Dat heeft alles te maken met de verleidelijke hoesontwerpen. De hoesjes zijn wat groter dan normaal en hebben vaak kleurige ontwerpen met gedurfde typografie.

Een prachtige site over Bell Records met een complete discografie: www.bellrecords.nl.

Bell 86: I’m Sorry That I Made You Cry / Padre

Bell 106: Venus / It’s Just A Matter Of Time

Bell 109: Never Be Anyone Else But You / Tragedy

Bell 80: Witch Doctor / Wear My Ring Around Your Neck

Witch Doctor is een curieus nummer met een versnelde hoge stem. Hier uitgevoerd door ene Jerry Ash, oorspronkelijk een hit voor Ross Bagdasarian Sr. aka David Seville, die later bekend werd met Alvin and the Chipmunks.

Zelden kom ik een binnenhoes tegen waarop de huisstijl van een label consequent wordt doorgevoerd. Een chique uitzondering is deze klassieke plaat van het Amerikaanse Angel Records, uit eind jaren ’50. Het beeldmerk, een engeltje natuurlijk, wordt getoond op de cover, op het plaatlabel én op de binnenhoes. De opvallende typografie maakt het ontwerp af.

De binnenhoes is vaak een ondergeschoven kindje van de elpeeverpakking. In het beste geval bevat hij songteksten of foto’s (volgens mij pas een relatief recent gebruik). Vaker zie je een neutrale witte hoes, al dan niet voorzien van tips voor het zorgvuldig behandelen van het vinyl. Grote platenmaatschappijen gebruikten de hoezen ook als ordinaire advertentieruimte om andere uitgaven te promoten.