Ter ere van het zilveren jubileum ontvingen 2000 relaties van het poppodium de dubbel-LP ‘Paradiso Party Sounds’.

Ik kwam deze uitgave tegen in een koopjesbak op de Mega Platen & CD Beurs van november 2011. Het leek me een interessant curiosum, inclusief begeleidende brief van directeur Pierre Ballings. De binnenkant van de klaphoes bevat twee grote foto’s, die de ingang van Paradiso en de entree van de (verlaten) zaal tonen.

Over de inhoud verklapt de hoes alleen dat hij is samengesteld uit ‘geluidsfragmenten opgenomen tussen 4 oktober 1968 en 12 januari 1993′. Welnu, ‘Paradiso Party Sounds’ bevat geen noot muziek! Niks geen hoogtepunten uit de vele concerten die in de poptempel zijn georganiseerd. Vier plaatkanten lang hoor je alleen vaag geroezemoes van publiek, dat overal zou kunnen zijn opgenomen.

Een dubbelalbum nota bene. Ik vraag me af hoeveel van de 2000 relaties van Paradiso deze platen van begin tot eind beluisterd hebben. Of zou iemand zijn oren hebben gespitst om zijn eigen stem tussen het rumoer te herkennen? Hooguit was het geschikt als sample-materiaal. Om een idee te krijgen, beluister kant B van plaat 1.

Een 78-toeren plaat, opgenomen op 22 oktober 1951. Deze datum staat keurig vermeld op het handgeschreven label. De opname vond plaats in de kelder van NEKOS in Amsterdam (“Onze studio is alleen gevestigd P.C. Hooftstraat 152″).

NEKOS (Nederlandsche Klank Opname Studio) is vooral bekend doordat Johnny & Jones hier in augustus 1944 zes liedjes opnamen, enkele maanden voordat ze in een Duits concentratiekamp omkwamen. In de jaren ’60 bracht Sonante, het label van NEKOS, deze nummers nog uit op een LP (zie het artikel op jazzarchief.nl).

De plaat die ik vond bevat opnames van een (amateur-)operazanger, vermoedelijk als cadeau of voor eigen gebruik. Volgens het label gaat het om composities van Verdi en Vincenzo Righini, uitgevoerd door G.J. Draaijers (Bas).

Vanaf de jaren ’30 waren er in Nederland diverse studio’s waar particulieren platen konden opnemen. Het artikel Elektrische geluidsopname thuis en bij de omroep noemt er enkele: “Caspari in Den Haag is in 1933 één van de eerste. Spoedig volgen in deze plaats Lumirex en GTB. In Amsterdam zijn de studio’s van Frank, Van Wouw, Sondisko en NEKOS actief. Haarlem kent ASKO, Utrecht Wagenaar, Rotterdam Peekel. Ook in kleinere plaatsen ontluiken de studiootjes; zoals Begas in Heerlen en Van der Ben in Huizen.”

Deze single (uit begin jaren ’60?) nam ik om twee redenen mee. Allereerst vind ik het een erg charmante hoes, van een anonieme ontwerper. Verder werd mijn aandacht getrokken door het opschrift N.V. ‘Chocoladefabriek Beukers & Rijneke Rotterdam-Holland’ op de voorkant, en de vermelde ingrediënten ‘melkchocolade met vanille’ achterop. Het lijkt er op dat deze hoes geen plaatje van vinyl, maar van chocolade heeft bevat!

Over het fenomeen chocoladeplaten heb ik al vaker gelezen. Met name Frits Jonker heeft er diverse stukjes aan gewijd. Hij heeft ook enkele uitgaven gevonden van Beukers & Rijneke. Tevens postte Jonker een afbeelding van een chocoplaatje (in bezit van Dolf Hell) dat al decennia in de vriezer ligt!

Een ander weblog, Stevie’s Curiosity Cabinet, stuitte ook op dit fenomeen. Net als Jonker vraagt Stevie zich af of er daadwerkelijk draaibare chocoladeplaten bestonden. Helaas kan ik deze vraag niet met zekerheid beantwoorden, omdat mijn hoes een ‘gewone’ single bevat die er duidelijk niet in hoort.

Afgaande op de hoes lijkt hij echter een nepplaatje van chocolade te hebben bevat, en geen echte Philips-release. De achterkant toont namelijk een dominospelletje met instructies, en begint met de tekst: “Voelt u zich een beetje ‘genomen’, omdat deze langspeelplaat zo kort duurde? Hier is dan een kunstje, waarmee u weer anderen kunt vermaken of bij de neus nemen…”

Opvallend vind ik tenslotte de tekst ‘Made in Holland’ en ‘Imported by Lemberger Food Co New York’. Was de chocoladeplaat een Nederlands exportsucces?