In het boek ‘n hele kunst; notities over de platenwereld schrijft Leo Boudewijns over deze serie: “In de wandeling noemde men de reeks, naar zijn lettercode, de SL serie maar tot vandaag toe wordt er in het platenvak ook wel aan gerefereerd als de Annetje serie, vanwege het Engelse fotomodel Ann Pickford die op alle hoesfoto’s te zien was. Het idee was even simpel als effectief: kleurenfoto’s van een mooi meisje in een steeds wisselende entourage die de sfeer van de muziek zo dicht mogelijk benaderde; foto’s die echter ook zonder dat je je om de muzikale achtergrond wenste te bekommeren plezierig waren om naar te kijken.”

Waarschijnlijk was deze serie hoezen de inspiratie voor het liedje Hoezenpoes van Conny Stuart, geschreven door Annie M.G. Schmidt.

In 2006 werden de hoesfoto’s gebundeld in het boekje Paul Huf Record Covers (met toelichting van Leo Boudewijns), ter gelegenheid van een expositie in Het Groninger Museum. Zie deze impressie:

De pianomuziek van Debussy is overigens prima genietbaar op de zondagmiddag.

Ik las een schatting dat er 20.000 platen waren gedumpt. En dat terwijl de winkel juist een reputatie heeft als ‘pricey’. Zou het een marketingstunt zijn?

Natuurlijk lieten toevallige passanten en snel opgetrommelde platengekken de container niet ongemoeid. Onderstaand YouTube filmpje laat zien hoe tientallen hongerigen zich verdringen om vinylschatten uit de stapel te vissen. Wie weet levert dit wel nieuwe jeugdige liefhebbers van klassieke muziek op…

Op Flickr zijn ook nog enkele fotoseries te vinden van het spektakel:

Zelden kom ik een binnenhoes tegen waarop de huisstijl van een label consequent wordt doorgevoerd. Een chique uitzondering is deze klassieke plaat van het Amerikaanse Angel Records, uit eind jaren ’50. Het beeldmerk, een engeltje natuurlijk, wordt getoond op de cover, op het plaatlabel én op de binnenhoes. De opvallende typografie maakt het ontwerp af.

De binnenhoes is vaak een ondergeschoven kindje van de elpeeverpakking. In het beste geval bevat hij songteksten of foto’s (volgens mij pas een relatief recent gebruik). Vaker zie je een neutrale witte hoes, al dan niet voorzien van tips voor het zorgvuldig behandelen van het vinyl. Grote platenmaatschappijen gebruikten de hoezen ook als ordinaire advertentieruimte om andere uitgaven te promoten.

In een USKO-nieuwsbrief valt te te lezen dat het een hele trip was voor een vijftigtal koor- en orkestleden: “We waren hiervoor op 15 augustus in de trein gestapt, die ons in vijfenzestig uur, via München, Salzburg, Belgrado en Sofia naar Istanbul bracht. De terugreis, waarmee we op 4 september begonnen, duurde zelfs tien uur langer omdat een ontspoorde trein in Bulgarije het baanvak versperde.”

Om fondsen te werven nam het USKO een single op met psalmen 75 en 138 van Sweelinck en cantate 118 van Bach. Enkele bijzonderheden:

Dirigent van het studentengezelschap was Joop Hillen, een functie die hij maar liefst 25 jaar (tot 1984) bekleedde. In 2008 is Hillen overleden.

De opnames werden gemaakt in de Marcuskerk, een kerk in Utrecht-Zuid die toen pas net enkele jaren open was.

Het plaatje viel mij ondermeer op door het sprekende hoesontwerp. Ontwerper Adela de Boer is mij verder onbekend, een studente?

De single is uitgegeven door het USKO in samenwerking met de Studenten Gramofoonplaten Industrie. Op dit label zijn ook plaatjes verschenen van Jaap Fischer en Gerard Cox.

Volgens de hoes waren de uitgevoerde werken van Sweelinck en Bach nooit eerder op plaat uitgebracht. Ik ben bepaald geen kenner van barok en renaissance, maar het klinkt beslist fraai (ondanks het vinyl-geruis).

De ‘Extended Play’-single (His Master’s Voice, 7 EPH 1035, jaren ’50) is voorzien van een fraaie hoesillustratie van Cees Bantzinger. Op de EP interpreteert Spier stukken van Bach, Handel en Hasselmans. Het laatste nummer is een compositie van haarzelf uit 1955, getiteld Sprookje.

Hierover zegt Spier dat ‘de toehoorder zijn eigen fantasie aan het werk mag zetten’. Uiteraard is de hoestekst lovend: “Naast de gratie van het werkje wordt men getroffen, hoe kan het anders, door de vakkennis van de componiste, die alle geheimen van haar instrument doorgrondt.”