Basket of Light was het derde album van de Britse groep The Pentangle (een jaar later verdween het woord ‘The’ uit de bandnaam). Het bevat subtiele, sfeervolle folkmuziek met oosterse invloeden (sitar). Het album is opgenomen in de lijst met 1001 albums you must hear before you die.

In 2008 deed Pentangle een reünietour met de originele bezetting, ter ere van het 40-jarig bestaan. In de zomer van 2011 deed de band dit dunnetjes over met drie optredens, ondermeer op het Glastonbury-festival. Er is ook een incarnatie van Pentangle actief met alleen zangeres Jacqui McShee, maar zonder gitaristen Bert Jansch en John Renbourn.

Zie ook de tracklist op discogs.com. In 1982 bracht het label een remake uit, met diverse andere nummers. Later zouden meer edities volgen. De cd-reissue van LTM uit 2007 bevat de originele nummers plus bonustracks van de latere versies.

Drie van mijn favoriete nummers van het album zijn het wavy Tokyo Twilight van de Belgische groep The Names, het melancholische Christiana van Paul Haig (ex-Josef K) en het lieflijk minimale Silhouettes van het New Yorkse duo Thick Pigeon.

Spil van de band is Cor Gout, die Trespassers W aanvankelijk oprichtte als uitgeverij. Gout was publicist van muziekbladen als Vinyl. Ook is hij auteur van diverse muziekboeken vol prettige nostalgie, zoals ’78-45-16-33, de toerentallen van de pop’ en ‘Muziek in zwart-wit’. Aan de platen van Trespassers W werkt een groot aantal muzikanten mee, waarbij Wim Oudijk vaak de arrangementen voor zijn rekening neemt.

It’s Christmas Time Again opent de vierde plaatkant van het in eigen beheer uitgebrachte Dummy. Direct begint een bozige stem over het trieste lot van kinderen in Argentinië, Sri Lanka, Bokassa, Bogota en Zuid-Afrika. Geen gezellig niets-aan-de-hand feestnummer dus, al zijn de teksten zoals vaker bij Gout vrij cryptisch.
The Bethlehem Cuckoo / Appearing out of the blue / To rescue me, to rescue you / And to make up for the loss of the Argentinian children / Etcetera, etcera /
HALLELUJAH! HALLELUJAH!

Ter ere van het zilveren jubileum ontvingen 2000 relaties van het poppodium de dubbel-LP ‘Paradiso Party Sounds’.

Ik kwam deze uitgave tegen in een koopjesbak op de Mega Platen & CD Beurs van november 2011. Het leek me een interessant curiosum, inclusief begeleidende brief van directeur Pierre Ballings. De binnenkant van de klaphoes bevat twee grote foto’s, die de ingang van Paradiso en de entree van de (verlaten) zaal tonen.

Over de inhoud verklapt de hoes alleen dat hij is samengesteld uit ‘geluidsfragmenten opgenomen tussen 4 oktober 1968 en 12 januari 1993′. Welnu, ‘Paradiso Party Sounds’ bevat geen noot muziek! Niks geen hoogtepunten uit de vele concerten die in de poptempel zijn georganiseerd. Vier plaatkanten lang hoor je alleen vaag geroezemoes van publiek, dat overal zou kunnen zijn opgenomen.

Een dubbelalbum nota bene. Ik vraag me af hoeveel van de 2000 relaties van Paradiso deze platen van begin tot eind beluisterd hebben. Of zou iemand zijn oren hebben gespitst om zijn eigen stem tussen het rumoer te herkennen? Hooguit was het geschikt als sample-materiaal. Om een idee te krijgen, beluister kant B van plaat 1.

De presentatie was in handen van door Halbo C. Kool, die de avonden organiseerde in het Mickery-theater, gevestigd in een boerderij in Loenersloot. Medeoprichter van het progressieve theater was Ritsaert ten Cate, die in 2008 overleed op 70-jarige leeftijd. In 1972 verhuisde Ten Cate het theater naar de Amsterdamse Rozengracht, waar nog tot eind jaren ’80 voorstellingen te zien waren.

Lennaert Nijgh over de samenwerking met Boudewijn de Groot:
(“Ik ben wel een beetje zenuwachtig, tenslotte is hier een poëzieavond, en ik me voel me ergens toch niet zo’n échte dichter”)

Remco Campert – Gedichten Van alle vrouwen + Sommige poëzie:
(“Van alle vrouwen, zijn ongetwijfeld de moeilijkste, schrijversvrouwen”)

Wel aanwezig (en de reden om de plaat mee te nemen) is de fijne gitaarband The Church, met hun eerste single ‘She Never Said’ (clip + interview). Dit number kwam later in een andere mix op hun debuut ‘Of Skins and Heart’, de single-versie is vrij zeldzaam.

Van de andere bijdragen op de sampler vind ik ‘Modern Girl’ van James Freud het leukst, een fris powerpopnummer (videoclip). Volgens Wikipedia werd het nummer (en het album ‘Breaking Silence’) opgenomen onder de naam James Freud and the Radio Stars. Later volgde een kort bestaan als James Freud and Berlin. Vanaf 1982 was Freud lid van de rockband Models. Sinds 1989 brengt hij weer af en toe soloplaten uit.

The World Won’t Listen kwam begin 1987 uit en was na ‘Hatful of Hollow’ al de tweede verzamelaar van de Britse groep, die pas drie jaar platen uitbracht. Toch is het wel een essentiële schijf, omdat er veel B-kanten en nummers in single-versie opstaan. Vooral het begin is overdonderend, met achter elkaar ‘Panic’, ‘Ask’, ‘London’ en ‘Bigmouth Strikes Again’.

In totaal maakten The Smiths maar vier studio-albums en een live-plaat tussen 1984 en 1988. Toch zagen Rough Trade en later WEA kans om bijna dubbel zoveel compilaties op de markt te brengen. Zo om de vijf jaar is het weer raak, dan is kennelijk een nieuwe generatie klaargestoomd voor het erfgoed van The Smiths, die nog altijd niet zijn bezweken voor het reünie-virus.

Cassell Webbs zachte vocalen en het ingetogen arrangement geven ‘Total Recall’ een veel hoopvollere stemming dan het origineel. Je gelooft dat de ‘distant victory, a time when you will be with me’ er ook echt zal komen…

In 1983 bracht deze Britse zangeres haar debuut Once Bitten uit. Hierop staat een degelijke cover van Heartland (van het eerste Sound-album Jeopardy), met gitaar van Adrian Borland zelf. Op hetzelfde (thans niet verkrijgbare) album staat trouwens ook een interpretatie van Riders on the storm, met Ray Manzarek op toetsen. In 1988 was Heartland nog de titel van een compilatie met werk van Annabel Lamb.

In 1987 werd bekend dat Mesdag besmet was met het HIV-virus. Aids was destijds een nog vrij onbekende én niet te bestrijden ziekte. Zijn laatste wens was om Brel te vertolken. In de zomer van 1988 werd een album met 14 nummers opgenomen, met goedkeuring van de erven Brel. Ernst van Altena leverde enkele nieuwe vertalingen en Nico van der Linden jr. verzorgde de mooie arrangementen. De plaat verscheen in november 1988, Jan Mesdag overleed een maand later.

Hij is echter niet in de vergetelheid verdwenen. In 2008 vertoonde het Nederlands Filmfestival voor het eerst de documentaire Jan Mesdag zingt Brel, geregisseerd door Emma Westermann. Ik hoop hem te zien op 27 juni in Utrecht, in het kader van het MidZomerGracht Festival.

Naar aanleiding van de film zijn de opnames nu ook weer op cd verkrijgbaar (bestelinfo en voorproefje op janmesdag.nl). Mesdag heeft een prachtige stem en hij vertolkt de nummers met veel overtuigingskracht, dus beslist een aanrader!

Voor wat tedere gebaren
Schenk ik je graag 't restant
van mijn jeugdige jaren
nu najaar komt in 't land.
Waarom denk jij, mijn schone,
dat hier mijn lied weerklinkt
en klimt in wanhoopstonen
daarna vergaat, verzinkt
in jouw dansende haren?
Voor wat tedere gebaren...