The Rackets was een regionale band die actief was van 1974 tot begin jaren ’90. De band trad voor het eerst op bij de opening van het clubhuis van een tennisclub, maar had kennelijk ook affiniteit met voetbal. In 1982 bracht The Rackets het nummer Galgenwaard uit. De hoes laat het pas geopende nieuwe Galgenwaard-stadion zien. Het nummer is een gezellige inhaker met keurig rijmende teksten als: “In Utrecht en omgeving is het voetbal populair / Dat komt door FC Utrecht want ze voetballen met flair / Soms valt er wel een kaartje / Dan geel en soms ook rood / Al is het 4 of 14 / We staan er voor ons brood.”

In mijn collectie heb ik nog een FC Utrecht-gerelateerd nummer, maar dat is hier een wat vreemde eend in de bijt. De Utrechtse rockgroep Braak is vooral bekend van het ambitieuze conceptalbum Suite voor een hypochonder. Hun debuutsingle Uche Uche uit 1978 heeft als B-kant De Bunnikzijde. De Bunnikside staat bekend als de fanatieke kern van de Utrecht-supporters. De tekst van het nummer is wat lastig te ontcijferen door het Utregs accent, maar schijnt wat cynisch te zijn over een middag in het station (“Lekker tussen de massa’).

Horst Jankowski, klinkt niet direct als de naam van een superster. Toch verkocht de Duitse pianist in 1965 meer dan een miljoen platen met zijn single Eine Schwarzwaldfahrt, beter bekend in het Engelse taalgebied als A Walk in the Black Forest. Dit succes wist hij nooit meer te benaderen, maar Jankowski maakte tientallen platen tot zijn dood in 1998.

Easy listening behoort normaal niet tot mijn aandachtsgebied. Gelukkig maar, anders zouden m’n bezoekjes aan de kringloop steeds tot volle tassen leiden. Deze single van Horst trok toch mijn belangstelling, vooral door de smaakvolle fotohoes in zwart-wit. Ook zat er een sticker op van Muziekhandel Metro, die ik nog miste in mijn overzicht van platenzaken in Utrecht.

Horst Jankowski (1936) was getraind als klassieke concertpianist, maar schakelde snel over naar jazz. Hij begeleidde ondermeer zangeres Caterina Valente. Hoewel hij een goede reputatie genoot als muzikant en orkestleider, kwam het wereldsucces van A Walk in the Black Forest uit de lucht vallen. Een optreden bij Johnny Carson’s Tonight Show katapulteerde zijn succes in de USA. Het nummer was ook het thema van diverse tv-programma’s.

Het instrumentale A Walk in the Black Forest combineert een gezellige pianoriedel, beschaafde swing en romantische orchestratie in nog geen 3 minuten. Prettig in het gehoor en kennelijk catchy genoeg om een wereldhit te worden. Het geheim zal wel zijn dat niemand er aanstoot aan kon nemen. Op YouTube zijn veel huisvlijt-videoclips te vinden voor A Walk in the Black Forest, meestal voorzien van sfeervolle bosfoto’s.

De B-kant van de single bevalt me eigenlijk beter. Nola, een compositie van Felix Arndt uit 1915 (!), bevat lichtvoetige toetscombinaties, subtiele koortjes en een zwoele man-vrouw dialoog. Nog een cocktail, iemand?

Het Amerikaanse Bell Records was actief vanaf de vroege jaren ’50. Het label bood ondermeer low-budget singles aan met twee recente hits, voor slechts 49 dollarcent. Music for the millions! De nummers werden dan wel niet uitgevoerd door de originele artiesten, maar het ging de luisteraars toch vooral om de liedjes.

Op de covers staan de uitvoerenden dan ook niet vermeld. Alleen de single-labels vermelden de namen van de zangers. Zij waren doorgaans onbekend, al schijnen Simon & Garfunkel ooit op een Bell-single te hebben gezongen onder de naam ‘Tom & Jerry’. Volgens oprichter Arthur Shimkin bracht Bell Records overigens geen imitaties uit, maar interpretaties.

De meeste muziek die ik hoorde van het label klinkt suikerzoet, van de rock ‘n roll-revolutie is nog weinig te merken. Veel singles van Bell Records zijn muzikaal geen toppers, toch kan ik ze moeilijk laten liggen. Dat heeft alles te maken met de verleidelijke hoesontwerpen. De hoesjes zijn wat groter dan normaal en hebben vaak kleurige ontwerpen met gedurfde typografie.

Een prachtige site over Bell Records met een complete discografie: www.bellrecords.nl.

Bell 86: I’m Sorry That I Made You Cry / Padre

Bell 106: Venus / It’s Just A Matter Of Time

Bell 109: Never Be Anyone Else But You / Tragedy

Bell 80: Witch Doctor / Wear My Ring Around Your Neck

Witch Doctor is een curieus nummer met een versnelde hoge stem. Hier uitgevoerd door ene Jerry Ash, oorspronkelijk een hit voor Ross Bagdasarian Sr. aka David Seville, die later bekend werd met Alvin and the Chipmunks.

Volgens Wikipedia heeft There’s a Hole in my Bucket Duitse roots, en gaat de historie terug tot 1700. De tekst beschrijft een klassieke vicieuze cirkel: een lekke emmer moet je met stro repareren, om stro te snijden heb je een bijl nodig, de bijl moet worden geslepen met een steen, om de steen daarvoor geschikt te maken heb je water nodig, dat weer met een emmer moet worden gehaald.

Er bestaan talloze andere uitvoeringen van het nummer, ondermeer door Sesamstraat en Dorus Manders (‘Er zit een gat in mijn emmer’).

Niks geen Trix:

Vonhoff lik me reet:

Op de hoes staan bekende krakersleuzen als ‘Eerst wonen, dan kronen!’ en ‘M.E. weg ermee’. De single werd verspreid door het roemruchte Utrechtse punklabel Rock Against Records, dat ook platen uitbracht van ondermeer The Nixe, Lullabies en Coïtus Int. Zie Mark Roos: Punk in Utrecht. De Megafoons schijnen nog een minder bekende tweede single gemaakt te hebben.

De VARA zond in 1980 de Alternatieve Koninginnedag uit. Dit kostte de omroep enkele duizenden leden, die net als minister Wiegel boos waren over de ‘ophitsende en opruiende karakter van de radio-uitzendingen’. Vooral Hanneke Groenteman moest het ontgelden vanwege haar radicale toon.

De Megafoons waren destijds ook te gast bij de VARA. In onderstaand fragment (vanaf 7:10) spelen ze twee nummers: ‘Ik ben een opstandeling’ en ‘Niks geen Trix’.

Op de single is commentaar te horen bij zijn drie winnende afstanden. De 10km, die hij won in de toen revolutionaire tijd van 16 min. 45, hebben ze er maar niet integraal opgezet. De liefhebbers kunnen luisteren naar een verslag van het koningsnummer met aansluitend een kort interview met Hjallis. Een mooi stukje skjøytehistorie…

In een USKO-nieuwsbrief valt te te lezen dat het een hele trip was voor een vijftigtal koor- en orkestleden: “We waren hiervoor op 15 augustus in de trein gestapt, die ons in vijfenzestig uur, via München, Salzburg, Belgrado en Sofia naar Istanbul bracht. De terugreis, waarmee we op 4 september begonnen, duurde zelfs tien uur langer omdat een ontspoorde trein in Bulgarije het baanvak versperde.”

Om fondsen te werven nam het USKO een single op met psalmen 75 en 138 van Sweelinck en cantate 118 van Bach. Enkele bijzonderheden:

Dirigent van het studentengezelschap was Joop Hillen, een functie die hij maar liefst 25 jaar (tot 1984) bekleedde. In 2008 is Hillen overleden.

De opnames werden gemaakt in de Marcuskerk, een kerk in Utrecht-Zuid die toen pas net enkele jaren open was.

Het plaatje viel mij ondermeer op door het sprekende hoesontwerp. Ontwerper Adela de Boer is mij verder onbekend, een studente?

De single is uitgegeven door het USKO in samenwerking met de Studenten Gramofoonplaten Industrie. Op dit label zijn ook plaatjes verschenen van Jaap Fischer en Gerard Cox.

Volgens de hoes waren de uitgevoerde werken van Sweelinck en Bach nooit eerder op plaat uitgebracht. Ik ben bepaald geen kenner van barok en renaissance, maar het klinkt beslist fraai (ondanks het vinyl-geruis).

I can see you here on my video – yes in color / I can hear you here on my radio – yes in stereo / I can see you seeking for a new world – a new life.

De B-kant ‘Run Out Of The Circle’ is wat ingetogener, een beetje Japan-achtig.

De single werd geproduceerd door Rob Van Donselaar, bekend van zijn Zeezicht Studio in Spaarnwoude. Ook speelde hij in bands als de Bintangs en Vitesse.
Over Victor Fictoor kon ik niet veel vinden, vast een fictief alias van Victor Heeremans, die de credits voor de composities krijgt. De naam Heeremans kwam ik een aantal keren tegen als technicus, ondermeer van de postuum verschenen cd The Amsterdam Tapes van Adrian Borland.

De website Opposition.nl bevat veel info, maar is niet recent ververst. Actuelere zaken zijn te vinden bij hun eigen label Right Back Records. Op MySpace staat de nodige audio en video.

This Year was een van de eerste singles van The Opposition, uitgebracht door Ariola in 1980. Kennelijk vond de platenmaatschappij het succes onvoldoende om een heel album van de band uit te brengen. Pas in 2005 verscheen een cd met nummers uit die beginperiode, waaronder zowel This Year als de snellere B-kant Punishment of Luxury. Bij Red Sun Records is Lost Songs nog leverbaar.

Uiteindelijk werd in 1981 het uitstekende album Breaking the Silence het echte debuut van de band. Een cd-reissue hiervan in 1991 was mijn eerste kennismaking met de band. Sindsdien heb ik de nodige lp’s en singles van The Opposition verzameld. Het grootste deel van hun oeuvre is nooit op cd verschenen. Recent kwam er een geheel nieuw album uit, Class of 66, dat ik nog niet heb gehoord.