Vroeger was de single een belangrijk reclamemedium, zoals levendig beschreven in het onlangs verschenen boek De muzikale verleiding. En de laatste maand van het jaar is natuurlijk de tijd bij uitstek om producten verleidelijk onder de aandacht te brengen. Coebergh’s Distilleerderij bracht daarom in december 1962 een feestelijk plaatje uit, dat verkregen kon worden via een prijsvraag.
Verder lezen
Henkjan Smits zit ruim 25 jaar in de ‘muziekbiz’. Hij heeft echter niet al die tijd bezonnebrild talenten beoordeeld. Aanvankelijk stond Smits zelf op het podium, als zanger van No Holding Back. Voor zover ik weet is het in eigen beheer uitgegeven I feel the earth move het enige wapenfeit van deze band op vinyl. De hitparade werd niet direct bestormd met deze cover van Carole King. De band speelde vanaf 1982 wel veelvuldig live, vooral dankzij het organisatietalent van de frontman.
Verder lezen
Op de rommelmarkt nam ik een single mee van een obscuur Zeeuws bandje, vooral vanwege de bijzonder vormgegeven hoes. Bij Google had ik weinig succes om info over Edge te vinden. Tot ik als laatste poging de naam van de drummer intypte. Wacht eens, Chris Götte, is dat niet…
Verder lezen
Eerder schreef ik over een plaat van Kissing the Pink die een computerprogramma bevat. Ik herinnerde me dat ik nog zo’n verschijnsel bezit: op de single van het toepasselijke Let’s Get Digital van What Fun! staat ook een stukje computercode. De Haarlemse groep werd vooral bekend met de geëngageerde top 3-hit ‘The Right Side Won’ in 1983.
Verder lezen
Bij Rosa Spier denk ik direct aan het rusthuis voor oudere kunstenaars. Over de naamgeefster zelf wist ik weinig, daarom vond ik het aardig om een EP met haar muziek te vinden. Het plaatje bevat vier harpstukken en een toelichting op de achterkant. Rosa Spier werd geboren in 1891 en was al voor haar twintigste harpist bij het Residentieorkest.
Verder lezen
In 1982 werd de hitparade van onze oosterburen gedomineerd door Duitstalige muziek. Vanuit de underground overspoelde de Neue Deutsche Welle al snel de massamedia. Een parodie op deze vercommercialisering kon niet uitblijven. Enkele serieuze muzikanten noemden zich Piefke & Pafke und die Jungs aus der Dunkelkammer.
Verder lezen
Plastic Bertrand heeft de status van eendagsvlieg door Ça Plane Pour Moi, een nummer-tweehit tijdens de punkrage. Verder had de Belg, geboren als Roger Jouret, weinig succes in ons land. Toch bleef hij tot ver in de jaren ’80 platen maken, waaronder een geflopte Eurovisie-inzending onder de Luxemburgse vlag. In ’89 probeerde hij het zelfs nog met new beat.
Verder lezen
TV-programma’s uit je jeugd nemen soms mythische vormen aan in je herinnering. Sandokan is in mijn beleving het meest indrukwekkende dat ik ooit op de beeldbuis zag. In deze van origine Italiaanse serie sloeg de ‘Tijger Van Maleisië’ flink om zich heen met zijn kromzwaard. Toen ik de single met de tune bij de kringloop zag, kon ik die dan ook niet laten liggen.
Verder lezen
Een platenzaak is (was?) vaak een belangrijke ontmoetingsplek voor muziekscenes. Toch ken ik weinig liedjes waarin platenzaken prominent figureren. In deze forumpost worden een paar (obscure) voorbeelden genoemd, maar in mijn muziekverzameling weet ik er eigenlijk maar een: ‘Poly Vinyl’ van The Mumbles. Dit is dan ook meteen een erg leuke en curieuze single. Hij werd in 1979 uitgegeven door het Amsterdamse Plurex.
Verder lezen
Voetbal is zelden een thema op dit weblog. Vandaag moet ik echter een uitzondering maken, nu ‘mijn club’ AZ na 28 jaar weer eens kampioen is geworden (al was dat niet helemaal volgens het ideale scenario).
Verder lezen