Sound And The Story (1956, vinyl)

Het Amerikaanse Bell Records was actief vanaf de vroege jaren ’50. Het label bood ondermeer low-budget singles aan met twee recente hits, voor slechts 49 dollarcent. Music for the millions! De nummers werden dan wel niet uitgevoerd door de originele artiesten, maar het ging de luisteraars toch vooral om de liedjes.

Op de covers staan de uitvoerenden dan ook niet vermeld. Alleen de single-labels vermelden de namen van de zangers. Zij waren doorgaans onbekend, al schijnen Simon & Garfunkel ooit op een Bell-single te hebben gezongen onder de naam ‘Tom & Jerry’. Volgens oprichter Arthur Shimkin bracht Bell Records overigens geen imitaties uit, maar interpretaties.

De meeste muziek die ik hoorde van het label klinkt suikerzoet, van de rock ‘n roll-revolutie is nog weinig te merken. Veel singles van Bell Records zijn muzikaal geen toppers, toch kan ik ze moeilijk laten liggen. Dat heeft alles te maken met de verleidelijke hoesontwerpen. De hoesjes zijn wat groter dan normaal en hebben vaak kleurige ontwerpen met gedurfde typografie.

Een prachtige site over Bell Records met een complete discografie: www.bellrecords.nl.

Bell 86: I’m Sorry That I Made You Cry / Padre

Bell 106: Venus / It’s Just A Matter Of Time

Bell 109: Never Be Anyone Else But You / Tragedy

Bell 80: Witch Doctor / Wear My Ring Around Your Neck

Witch Doctor is een curieus nummer met een versnelde hoge stem. Hier uitgevoerd door ene Jerry Ash, oorspronkelijk een hit voor Ross Bagdasarian Sr. aka David Seville, die later bekend werd met Alvin and the Chipmunks.

De laatste hoofdstukken beschrijven hoe enkele platenzaken overleven in het digitale tijdperk, ondermeer door specialisatie en evenementen als in-store optredens en Record Store Days.

Een fijn nostalgisch bladerboek, dat misschien nog meer tot de verbeelding van Amerikanen spreekt, maar waarvan ik wel zin kreeg om een rondje platenzaken te doen…

Het merkwaardige is dat er verder niks bekend is over The Mumbles, noch over de vijf leden die op de achterkant van de hoes worden getoond. Na deze single is er ook nooit meer iets van de groep vernomen. Er bestaan daarom geruchten dat het geen echt bestaande band was, maar dat het plaatje is ingespeeld door mensen uit de kringen van Boudisque.

Deze theorie wordt aangewakkerd door het thema van de single. De ik-persoon ziet in een platenzaak een zeer aantrekkelijke dame genaamd Poly Vinyl (“She’s like a record sleeve”). Hij durft haar niet aan te spreken, dus begluurt hij haar stiekem tussen de platenbakken door. Dit levert grappige teksten op als: “She was fingering the imports / I didn’t know what I was in for” en “I grabbed a stack of 45′s / and stood there staring in her eyes”. Gelukkig krijgt het verhaal een positieve wending voor de hoofdpersoon: “She let me carry her records home / She told me that she lived alone…”

Muzikaal is ‘Poly Vinyl’ ook een bijzonder aanstekelijk liedje, in een stijl die wel powerpop wordt genoemd, ergens tussen pop, rock en punk in. De triangel in het refrein is het geheime wapen.

Hoewel ik geen speciale voorliefde voor covers heb, kon ik deze single van Big Black (uitgave Touch and Go, 1987) onlangs niet laten liggen.

De ene kant bevat een versie van de door velen gecoverde Kraftwerk-klassieker ‘Das Model’. Zoals gebruikelijk bij het noise-trio rond Steve Albini, wordt het nummer flink door de distortion-mangel gehaald (zie deze live-versie). De cover is een geslaagde pastiche van de hoes van het Kraftwerk-album ‘The Man-Machine’.

Op de andere kant covert Big Black het subtiele ‘He’s a Whore’ van Cheap Trick, met wederom een knipoog naar het originele artwork.

De single is overigens te beluisteren bij het zeer aanbevolen weblog Music on Vinyl (waarop Big Black een buitenbeentje is tussen hoofdzakelijk frisse popsongs).

Bijna alle geïnterviewden geven aan dat ze het jammer vinden hoe internet het luister- en koopgedrag van muziekliefhebbers heeft veranderd, en dat het een gemis is dat de speciaalzaken voor liefhebbers in rap tempo verdwijnen. De ondervraagden geven echter ook bijna allemaal toe dat ze zelf nauwelijks meer op platenjacht gaan, vooral door de dagelijkse beslommeringen van werk en gezin. Achterin het boek staan lijstjes met aanbevolen Amerikaanse en Britse platenzaken, waarvan er nu vast alweer enkelen de deuren hebben moeten sluiten.

‘Old Rare New’ is vooral een feest der herkenning voor romantisch-nostalgische zielen die behept zijn met het verzamelaarsgen. In het gevoel dat muziekjournalist Byron Coley beschijft kan ik me goed inleven:
“Still, there is nothing quite like walking into a strange little record store in a town far from home and finding a record you’ve been after for so long, you didn’t even remember you wanted it until you flipped through the bin and saw it. There is no similar charge available online, and it can’t be gotten from a CD. It is something unique to vinyl and little stores and the people who live to breathe their air.”
Coley besluit optimistisch: “Our numers may be dwindling (or maybe not), but as long as there are any of us, the independent record stores will never die.”

‘Old Rare New’ is in 2008 verschenen bij Black Dog Publishing, een Londense uitgeverij die zich heeft toegelegd op boeken om van te watertanden over kunst, muziek, fotografie en andere kunsten.

Een minpuntje is de lijmkwaliteit van de uitgave: na een keer lezen is het boek behoorlijk uit elkaar gevallen.